Features | Diplomacy | Southeast Asia

เกม ได้ เงิน จริง เข้า บัญชี 1️⃣2021: Afghanistan: Lessons From Cambodia

สูตรบาคาร่าsagaming2019, บิ๊กล็อตปริศนา PDI โผล่กว่า 11 ล้านหุ้น ราคาต่ำกว่ากระดานUNIQดีดตัวขึ้นมายืนเหนือเส้นค่าเฉลี่ย 3 เดือน พร้อมปริมาณการซื้อขายสนับสนุน และ MACD ตัด Signal ขึ้น มีแนวต้านแรกบริเวณเส้น Downtrend Line 15.50 บาท ถัดไปที่ 16.20 บาท,โดยเปิดตลาดที่ราคา 18.80 บาท ระหว่างวันราคามีการปรับตัวขึ้นแตะระดับสูงสุดที่ 19.30 บาท และย่อตัวลงแตะระดับต่ำสุดที่ 18.50 บาท อย่างไรก็ดี หากมีความคืบหน้าในประเด็นดังกล่าวผู้สื่อข่าวจะรายงานให้ทราบในครั้งต่อไป , AOT คาดจำนวนผู้โดยสาร Q2/58 โต 5% ยันการยกเลิกชาร์เตอร์ไฟล์ทไม่กระทบส่วนยอดขายในห้างสรรพสินค้า ร่วงลง 3.2% ซึ่งปรับตัวลงหนักในรายเดือนนับตั้งแต่เดือนส.ค.ปีที่แล้ว สรุปแนวโน้มหุ้นที่น่าจับตาประจำวันที่ 7 เม.ย. 58 DW Market : ซื้อสุทธิ TPIPL Call เป็นวันที่ 2 ติดต่อกัน ซื้อ โดยมีเป้าหมายทำกำไรระยะสั้นที่ 24.50 บาทอย่างไรก็ตาม ยังต้องติดตามกันต่อในประเด็นของการปรับขึ้นอัตราดกอเบี้ยของสหรัฐ ส่วนปัจจัยภายในประเทศยังไม่มีเรื่องใหม่เข้ามา คาดว่าดัชนีน่าจะมีการย่อตัวลงะหว่างวัน พร้อมให้กรอบแนวรับ 1,530 จุด แนวต้าน 1,550 จุดPPP ราคาปิด 8.60 บาท,ด้านนักลงทุนระมัดระวังการซื้อขายก่อนที่เฟดจะเผยแพร่รายงานการประชุมประจำเดือนมี.ค.ในวันพุธนี้ โดยมีการคาดการณ์ว่า เฟดอาจจะส่งสัญญาณเรื่องระยะเวลาของการปรับขึ้นอัตราดอกเบี้ยราคาปิด 4.14 แนวรับ 4.10 แนวต้าน 4.30 /4.40 Cut loss 4.00 CWT-GUNKUL เซ็น MOU ตั้งบ.ร่วมทุนรองรับทำโครงการโซลาร์รูฟ,คำค้นCWTGUNKUL บริษัท บูรพาทัศน์ (1999) จำกัด48/5-6 ชั้น 2 ซ.รุ่งเรือง ถนน รัชดาภิเษก แขวง สามเสนนอก เขต ห้วยขวาง กรุงเทพฯ 10320、เว็บ ฝาก ออ โต้1️⃣LOOK618、ด้านดัชนี MSCI Asia Pacific เพิ่มขึ้น 0.2% สู่ระดับ 149.02 จุด เมื่อเวลาประมาณ 9.00 น.ตามเวลาโตเกียว、 สรุปหุ้นโดนขายชอร์ตหนัก ประจำวันที่ 7 เม.ย.58โดยจัดสรรหุ้นที่เพิ่มทุนจำนวน 893,856,031 หุ้น เพื่อรองรับการใช้สิทธิของหลักทรัพย์แปลงสภาพ จัดสรรให้แก่ผู้ถือหุ้นเดิมอัตราส่วน 4 หุ้นเดิม : 1 หลักทรัพย์แปลงสภาพ ราคาเสนอขาย 0.00 บาทต่อหน่วย。

คำค้นCWTGUNKUL บริษัท บูรพาทัศน์ (1999) จำกัด48/5-6 ชั้น 2 ซ.รุ่งเรือง ถนน รัชดาภิเษก แขวง สามเสนนอก เขต ห้วยขวาง กรุงเทพฯ 10320นายพิเชษฐ์ วิริยะจิตรา ประธานเจ้าหน้าที่บริหาร บริษัท เอเชียนไฟย์โตซูติคอลส์ จำกัด (มหาชน) หรือ APCO เปิดเผยว่า บริษัทคาดผลประกอบการไตรมาส 1/58 จะทรงตัวใกล้เคียงกับงวดเดียวกันปีก่อนที่มีรายได้ 100 ล้านบาท กำไร 28 ล้านบาท เนื่องจากกำลังซื้อยังทรงตัว แต่เชื่อว่าผลประกอบการไตรมาส 2/58 น่าจะเร่งตัวขึ้นด้วยกลยุทธ์ Digital Marketing ที่จะเริ่มเปิดตัว 16 เม.ย.นี้ ก็เชื่อว่าจะมียอดขายเข้ามาเพิ่มเติมจากยอดขายในประเทศที่ทรงๆ และการให้สิทธิ์ผู้ใช้สินค้าซื้อหุ้นเพิ่มทุน PO 280 ล้านหุ้นที่จัดสรรพิเศษให้กับผู้มีอุปการคุณ。 ส่วนกรณีที่มีกระแสข่าวว่าสำนักงานการบินแห่งชาติสหรัฐ (FAA) จะส่งคนเข้ามาตรวจสอบมาตรฐานของประเทศไทยซ้ำนั้น รองปลัดกระทรวงคมนาคม กล่าวยอมรับว่า ไทยเคยโดน FAA Down Grade เมื่อปี 38 จึงมีการคาดการณ์ว่าครั้งนี้ FAA จะต้องกดดันมา แต่ขณะนี้ยังไม่มีการแจ้งเข้ามา รองปลัดคมนาคม ระบุว่า ตอนนี้ยังคาดการณ์อะไรไม่ได้ เพราะยังไม่ได้แจ้งเข้ามา แต่ถ้ามาช่วงนี้ช่วงที่ยังเจอปัญหา ก็ต้องรอรับเจรจาทั้ง JCAB และ FAA ว่าจะแก้ไขปัญหาให้เสร็จ สรุปหุ้นผู้บริหารดอดซื้อ-แอบทิ้ง ประจำวันที่ 7 เม.ย.58,แรงขายทำกำไรระยะสั้น ไม่ทำให้แนวโน้มการ Rebound เสียหายSAMART กรอบ 31.75-34.50ราคาหุ้นบริษัท ปตท. จำกัด (มหาชน) หรือ PTT ณ เวลา 11.35 น.อยู่ที่ 336.00 บาท บวก 6.00 หรือ 1.82% มูลค่าการซื้อขาย 467.13 ล้านบาท ธนาคารกลางญี่ปุ่น (BOJ) เริ่มการประชุมนโยบายการเงินเป็นวันแรกแล้วในวันนี้ โดยบีโอเจมีแนวโน้มที่จะคงนโยบายผ่อนคลายทางการเงินต่อไป แม้มีความเป็นไปได้ว่าราคาผู้บริโภคจะปรับตัวลงสู่แดนลบAKR ราคาปิด 2.60 บาทBLAND กรอบ 1.56-1.65ทั้งนี้ ดัชนีเฉลี่ยอุตสาหกรรมดาวโจนส์ปิดที่ 17,880.85 จุด พุ่งขึ้น 117.61 จุด หรือ +0.66%, ดัชนี NASDAQ ปิดที่ 4,917.32 จุด เพิ่มขึ้น 30.38 จุด หรือ +0.62% และดัชนี S P500 ปิดที่ 2,080.62 จุด เพิ่มขึ้น 13.66 จุด หรือ +0.66%18.20 21.00นอกจากนี้บริษัทยังให้น้ำหนักด้านสื่อสารการตลาดและสร้างแบรนด์ ไปยังกลุ่มลูกค้าเป้าหมายผู้บริโภคทั้งในประเทศและต่างประเทศให้มากขึ้นรองรับการตลาดวัสดุก่อสร้างที่มีแนวโน้มฟื้นตัวที่ดี หลังภาครัฐเร่งการเบิกจ่ายเต็มที่เพื่อลงทุนกระตุ้นเศรษฐกิจภายในประเทศ ซึ่งเป็นปัจจัยที่หนุนความเชื่อมั่นด้านการลงทุนของภาคเอกชนและผู้บริโภคในการใช้จ่ายเงินซื้อสินค้าวัสดุก่อสร้าง นำไปใช้ในการปรับปรุงหรือก่อสร้างที่อยู่อาศัยเพิ่มขึ้นขณะที่ DW ในหุ้นธนาคาร และหุ้นท่องเที่ยวปรับตัวขึ้นตามหุ้นอ้างอิง อย่างไรก็ตาม แรงขายหุ้นอ้างอิงในช่วงบ่ายของการซิ้อขายส่งผลให้ดัชนีตลาดหุ้นไทยปิดลบ 0.3% ขณะที่สัญญาซื้อขายล่วงหน้า S50M15 ปิดปรับตัวลง -0.6% ซึ่งการปรับตัวลงของดัชนีหลักทรัพย์อ้างอิงดังกล่าวส่งผลให้นักลงทุนหันมาให้ความสนใจ SET50 Put ตัวอย่าง DW28 ที่เกี่ยวข้อง เช่น S5028P1506B เป็นต้น,GFJ15:18760 ปรับตัวเพิ่มขึ้นต่อเนื่องกลับขึ้นทดสอบแนวต้านที่ 18800 หลังจากราคาทองคำปรับตัวเพิ่มขึ้นไปทดสอบแนวต้านที่ US$1220 ซึ่งเรายังคงแนะนำให้เน้นการ Open Long ใน GFJ15 ต่อเนื่อง เนื่องจากโครงสร้างในระยะยาวยังมีโอกาสปรับตัวเพิ่มขึ้นต่อเนื่องไปทดสอบแนวต้านที่ 19000 และ 19200 ,ทั้งนี้คาดว่าทั้งเดือนเม.ย.คาดว่าจะเพิ่มขึ้น 25% โดยทั้งปีทางการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทยคาดการณ์ว่าจะมีนักท่องเที่ยวเพิ่มขึ้น 14% เป็น 28.8 ล้านคน ซึ่งจะส่งผลบวกต่อรายได้และผลกำไรของหุ้นในกลุ่มโรงแรมและการท่องเที่ยวPRINC ราคาปิด 4.18 บาท 。

There have been many references to the U.S. withdrawal from Vietnam as an important historical analogy for today’s Afghanistan. A better analogy is Cambodia.

Afghanistan: Lessons From Cambodia

In this April 12, 1975 file photo, U.S. Marines provide cover during Operation Eagle Pull as Americans and Cambodians board Marine helicopters in Phnom Penh during the final U.S. pullout of Cambodia. Five days after Operation Eagle Pull, the dramatic evacuation of Americans, the U.S.-backed government fell as communist Khmer Rouge guerrillas stormed into Phnom Penh.

Credit: AP Photo/File

The resurgence of the Taliban and the collapse of the Islamic Republic of Afghanistan is an incredible tragedy that has provoked emotional memories of past wars and policy debates. There have been many references to the United States’ withdrawal from Vietnam as an important historical analogy in assessing the implications of the situation in Afghanistan; however, a better analogy is Cambodia. The history of Cambodia offers not only important critical insights into the implications of the current situation in Afghanistan, but also important reminders that there is still hope for future U.S. foreign policy and the international community’s approach to the Afghan people.

We must be serious and forward thinking in our approach; the very future of Afghanistan hangs in the balance.

It is hard not to compare the images of the chaotic air lifting of American and Afghan peoples with images of the United States’ departure from Southeast Asia. Many popular news media have made this comparison, drawing from the images of the rooftop airlift to evacuate personnel by helicopter from Saigon, Vietnam. One cannot deny that the frenzied departure of Americans from the rooftops of hotels in Kabul appears remarkably similar to the images of the chaotic evacuation of the U.S. embassy in Vietnam almost 50 years ago. But the similarities really end there, and Cambodia, for a number of reasons, is the better analogy.

When the Khmer Rouge seized power in April 1975, U.S. forces conducted a rushed departure from Cambodia — overseeing a chaotic evacuation of U.S. personnel, Cambodian government officials, and anyone who could secure refugee or other status. The evacuation was marked not only by chaos but also strong sentiments of abandonment by many Cambodian people, particularly civil servants that had worked closely with American officials.

The late former U.S. ambassador to Cambodia (then the Khmer Republic), John Gunther Dean, shared a note delivered to him a few hours before the United States evacuated Phnom Penh. Written by a political leader of the Khmer Republic, and a member of the Cambodian royal family, Prince Sisowath Sirik Matak, the note reads:

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

Dear Excellency and Friend:

I thank you sincerely for your offer to transport me towards freedom. I cannot alas leave in such a cowardly fashion. As for you and for your great country, I never believed for a moment that you would have this sentiment of abandoning a people which has chosen liberty. You have refused us your protection and we can do nothing about it. You leave, and my wish is that you and your country find happiness under the sky. But mark it well, and if I shall die here in my country that I love, it is too bad. I have only committed this mistake—of believing in you, the Americans. Please accept Excellency, and dear friend, my faithful and friendly sentiment.

Signed, Sirik Matak.

Prince Sirik Matak was killed one week later.

Like Prince Sirik Matak, many Cambodians felt abandoned by the United States when they left the country to the Khmer Rouge — a communist movement that ultimately killed over 2 million people. No doubt the sense of abandonment, insecurity, and sheer terror that pervaded many Cambodian people in 1975 is shared by many Afghans as well, particularly those who dedicated their lives to a free Afghanistan.

This sense of abandonment, however, is not directed only at the United States. Washington led the campaign that overthrew the Taliban regime and attempted to rebuild the Afghan republic, but the United Nations and the international community bear an equal portion of the responsibility for the situation in Afghanistan – just as they bore some degree of responsibility for what occurred in Cambodia in the latter part of the 20th century. One insight to come out of this comparison between Cambodia and Afghanistan is that there is no substitute for U.S. leadership. U.S. leadership is still a critical, and arguably the essential, component to preventing, as much as resolving, most international security problems.

Another insight to glean from this comparison between Afghanistan and Cambodia is the revelation (or affirmation) that the pursuit of human development goals, such as the protection of human rights, the commitment to vulnerable populations, and the support for civil society, is qualified, conditional, and transitory. Skeptics, and historians in particular, would likely argue that this circumstance is hardly a revelation, but there is no doubt that the world community’s professed commitment to human development goals has lost credibility that will matter in future endeavors. The implications of this circumstance continue to evolve.

Despite public statements by the Taliban leadership, there should be little doubt that the pursuit of human development goals in Afghanistan has been handed over to a terrorist organization. The regime has already demonstrated a propensity for atrocities and a hostility toward civil society, and their recently established cabinet is not inclusive nor representative of their promises of reform. Recent suggestions that the contemporary Taliban might be different from their predecessors can be disputed by just the facts on the ground. Public beatings of innocent civilians, reprisal attacks on former supporters of the Afghan republic, and the change in women’s abilities to live and work free from repression show that the worst is yet to come.

The international community’s contemplation of working with the Taliban reminds me of a similar situation in Cambodia, when the international community allowed the Khmer Rouge to temporarily represent the people of Cambodia before the United Nations General Assembly. Attempts to rationalize working with a terrorist regime in the name of advancing limited objectives should be met with an equally serious assessment of how much human development goals will be sacrificed on the altar of political necessity or security. In other words, how many atrocities are we willing to accept in the name of practical or political necessity? And how much can the acceptance of a terrorist regime (or a regime built on terror) diminish our credibility and integrity as a world community dedicated to human rights and democracy?

But there is a hope that resonated in the wake of the disaster that beset Cambodia under the Khmer Rouge, and it is this hope that still rings clear even today in Afghanistan.

Between 1975 and 1979, the Khmer Rouge perpetrated unspeakable horrors. Khmer Rouge leaders oversaw a regime of terror in which genocide, war crimes, and other crimes against humanity were committed in the name of furthering an empty communist ideology that was built on a warped conception of a utopian society. Despite the horrors I witnessed, and losses I suffered, I did not harbor resentment or a sense of abandonment. As a child, I only had the knowledge that the United States was the land where dreams can occur, and it was this hope that kept me and many other survivors alive.

The resurgence of the Taliban and the collapse of the Afghan state necessarily compels an examination of American foreign policy and the international community’s commitment to human development goals, but it would be wrong to see these circumstances as foreclosing on the opportunity for the United States and the international community to influence a Taliban-controlled Afghanistan. Alongside images of helicopters on rooftops, chaos in the streets, and a suicide bombing that killed innocent Afghans and Americans, there were also many positive images of heroism, struggle, and hope.

Enjoying this article? Click here to subscribe for full access. Just $5 a month.

The future of Afghanistan will not be defined by abandonment and resentment, but heroism, struggle, and hope. Like Cambodia, the future of Afghanistan resides in the hopes and dreams of its youth, and American foreign policy and the international community’s strategies in dealing with Afghanistan should include Afghan youth in its long-term planning.

Notably, Afghan youth are not as prominent in recent news coverage as their proportion of the population would dictate. The voices of Afghan youth are notably missing in most contemporary analyses on Afghanistan, which contrasts with their overwhelming percentage of the total population. It is estimated that almost 70 percent of Afghans are under the age of 25, and yet the vast majority of the voices one hears about Afghanistan are from former civil servants and adult refugees.

The Afghan adults are necessarily the population that bears studying to determine what happened, and what went wrong, in the American and international community’s departure from Afghanistan. But it is the Afghan youth who bear the utmost relevance in future answers to the question of what comes next. There is probably no population group more important to the future of Afghanistan than the youth, and there is no better time than now to begin thinking about how to engage this population.

The United States’ and international community’s history in Cambodia is not a roadmap or guide for Afghanistan, but it is a reference point that bears important insights and reminders that can inform future approaches and policies. Despite the tragedy of Afghanistan, there is still hope, and we must begin thinking about how to leverage this hope and build on the future of Afghanistan, not only for the Afghan people, but to honor our commitment to humanity and future global security.